Papież: Nie módl się jak papuga, wzywaj Ducha Świętego

PAP/EPA/VATICAN MEDIA HANDOUT Papież Franciszek.

Iz 49,8-15
Ps 145,8-9. 13cd-14. 17-18
J 5,17-30

Słowo przygotowuje na to, co ma nadejść. Uczy, w jaki sposób patrzeć na te nadchodzące Najświętsze Dni, o których my już wiemy, że się wydarzyły.
Nieustannie potrzebuję światła. Światła, które mnie wprowadzi w Tajemnicę, zatrzyma na niej.
W zasadzie już nic nie muszę robić, wysilać się... tylko się zanurzyć po ostatni włos ma mojej głowie.
W Tajemnicy.

Urażonym faryzeuszom, po wczorajszym uzdrowieniu w szabat przy sadzawce, Jezus wypowiada słowa, które jeszcze bardziej doleją oliwy do ognia nienawiści.
Jezus im mówi, że „Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam” w szabat.
Jak to?
Przecież Bóg odpoczął w szabat! Nasz Bóg nie działa w szabat!!
Dlaczego Bóg ma działać przeciw Sobie?

Jezus się spieszy.
On widzi te rzesze ludzi, którzy przychodzą z Północy i z Zachodu. Wszystkich musi zgromadzić na górze  Syjon. W Tym Dniu nikt nie zostanie pominięty, nikt zapomniany, nikt opuszczony....

Kiedy my trudzimy się tu, w naszym codziennym życiu, może w smutku, stracie, porażce..... całe niebiosa, cała ziemia  wykrzykują z radości.
Cóż one widzą, czego nam tak trudno zobaczyć, przekonać się, uwierzyć, powierzyć, zaufać..... ?

Widzą Ten Szabat, w którym Zwycięzca zstępuje do umarłych, do doliny zeschłych kości, aby przywrócić im ciało, życie, wolność, zdrowie, obfitość, radość, wieczność. Dokonuje się niewidoczny dla naszych oczu sąd nad śmiercią.
Tylko jeden czyn będzie brany pod uwagę.
Czyn zaufania Jezusowi.

Jezus wie, czego chce.
Jezus podejmuje to, czego chce.
Jezus czyni to, czego chce.
Czego chce Jego Ojciec.

Najdłuższa paschalna droga dla mnie.
Od tego, co mi się chce, lub czego mi się nie chce, do tego czego dziś chcę.
Nie ja, ale mieszkający we mnie Chrystus, Mesjasz, Pomazaniec...
Ten sam. Kyrios Pan.

gn

Siedzę nad sadzawką całe życie. Ja biedna. Mam swój plan. Wiem, że może zadziałać. Innym się sprawdza. Ale nie mam siły, nie mam pomocy. I tak mija dzień za dniem, a ja patrzę, tęsknię za zmianą, marzę  o zmianie i nic....

Staram się, jestem, czekam nad sadzawką mojego problemu, jakiegoś aspektu mojego życia, mnie, który jest chory, niedomaga. I nic. A obok płynie woda, czysta źródlana.

Wystarczy dać przestrzeń w sobie, by rozlała się w potężny, uzdrawiający, ożywiający potok. Wystarczy "podłączyć" się do źródła - Jezusa.
Magda

Bóg już tego dokonał.
Jego dzieło jest dobre i bardzo dobre.
Bóg stworzył świat i człowieka z miłości. Nie musiał każdego dnia przypominać, przekonywać, uzasadniać swojej miłości do człowieka. W jego serce bowiem przelał dar przyjaźni, bliskości, zażyłości z Sobą, wzajemnej miłości. Wszystkie inne dobre pragnienia z raju zostały wypaczone przez dostęp do nich szatana.
Pragnienie miłosnej komunii, zjednoczenia z Bogiem jest przez szatana szczególnie podważana, wyśmiewana, wypaczana i niszczona. Szatan wie, że ponowne zjednoczenie z Bogiem sprawi, że człowiek przestanie być od niego zależny. Wszystkie dobre pragnienia zniekształcone przez niego, zostaną przywrócone człowiekowi jako źródła szczęścia.

2 Krn 36,14-16.19-23

Ps 137, 1-2.3.4-5.6

Ef 2,4-10

J 3,14-21

Już blisko....
Jeśli jeszcze tkwisz w tym, co było „wczoraj”, obudź się.
Dziś.
Jeśli jesteś już zmęczony roztrząsaniem swoich grzechów, grzesznych postaw i zaniedbań, obudź się.
Dziś.
Dziś Pan daje perspektywę, nadzieję, umocnienie.
Planuje wielki powrót całego Ludu.

Starałam się zobaczyć w świetle Słowa siebie, swoje życie, styl życia wspólnoty, w której żyję. W wielu aspektach dokonało się moje nawrócenie.

Oz 6,1-6
Ps 51, 3-4. 18-19. 20-21a
Łk 18,9-14

Nie jestem masochistką. Boję się cierpienia, niepokoju, rozbicia....
Instynktownie się bronię.

Na samym początku Ozeasz mówi mi coś odwrotnego.
Bóg rani, bije, kaleczy....
O co tu chodzi?

(Oz 14, 2-10)

Psalm
(Ps 81 (80), 6c-8a. 8b-9. 10-11b. 14 i 17)

(Mk 12, 28b-34)

Wszyscy chcemy wrócić do „normalności”.
A jak wykorzystuję moje dzisiaj?
Czy pozostawiłam przeszłość z jej chaosem, zabieganiem, przesyceniem?
Dziś, przy tylu ograniczeniach, niepewności, niemożności planowania na „jutro”, za czym biegam?
Może bardziej, więcej biegam niż przed rokiem, kiedy wszystko było „normalne”?
Czy zgadzam się z tym, co jest dzisiaj?
A może wypieram z myśli i życia ten czas?

Jr 7, 23-28
Ps 95 (94), 1-2. 6-7c. 7d-9
Łk 11, 14-23

Osądzanie rzeczywistości jest moim pierwszym przykazaniem, który po prostu się dzieje, jest odruchem.
Patrzę na mój schemat mnie i mojego życia. Ułożyłam go według daru dobrych pragnień złożonych we mnie i w każdym człowieku w czasie stworzenia.

To mój dom.
To moje królestwo.
To, co wiem.
To, co widzę.
To, co słyszę wokół.
To, co wybieram.
To, co czynię.
To, co mówię.
To, co przychodzi do mnie z zewnątrz, od czasu, od wydarzeń, od innych....
Nawet ten schemat pokazuje moje pierwsze przykazanie - podzielić, rozdzielić, porządkować.... Pokazuje, że nie zawsze coś jest złe lub dobre.
Złe lub dobre stają się moje odczucia, to jak je nazwę, według jakiego kryterium, motywacji.